N

Ne het enorme epistel van gisteren hoop ik het nu iets korter te kunnen houden voor jullie.

Na aankomst in Berhampur, de woonplaats van de bruid, kunnen we even opfrissen in een hotel. Een snack en wat drinken. Hiervandaan vertrekken we in een bijzondere stoet naar de trouwlocatie.

Een aantal karren waar een band op staat en daarachter vrouwen met lampen op hun hoofd. Wij worden daartussen gezet Debi erachter in de auto. Als de band gaat spelen kun je wel stellen dat we onder luid(!) gezang in beweging komen. Het is niemand echt duidelijk wat de bedoeling is, gebruiken en rituelen wisselen per stad en regio. Heel langzaam wurmen we ons door de avondspits, hectisch is daarbij wel een goed woord.

Na een tijdje besluiten wat vrienden maar te gaan dansen want het duurt allemaal wel erg lang. Om de 5 meter stoppen we weer een aantal minuten dus dat schiet niet op. Al met al doen we er op deze manier ongeveer een uur over om max 1 kilometer af te leggen. Dat mocht op een gegeven moment wel wat sneller. En ik was niet de enige die dat dacht.

Bij de locatie aangekomen werd Debi door familie van de bruid uit de auto getild, waarna nog een aantal rituelen uitgevoerd werden. Midden op straat terwijl er nog 2 trouwstoeten langskwamen en het verkeer luid toeterend probeerde langs te rijden. Denk aan autorijden op koningsdag in Amsterdam en dan met veel toeteren. Met een beetje handig opstellen heb ik denk ik nog wel wat foto’s kunnen maken.

Eenmaal binnen ging Debi naar een zaal waar Prachee al in een aparte kamer zat te wachten. Beneden was een binnenplein met buffet. De hele ceremonie duurt zo’n 3 uur, daar hoef je niet de hele tijd bij te zijn. Je loopt wat rond, eet iets en gaat weer eens kijken hoever ze zijn.

Het gaat allemaal erg informeel. Iedereen zit wat te babbelen en lachen soms valt er iemand in slaap. Je kunt ook rustig overal tussendoor lopen en foto’s maken. En intussen volgt het ene ritueel het andere in rap tempo op. Beide partijen hebben een priester die zo’n beetje continu door elkaar aan het praten zijn, een soort rap-battle. Ook de fotograven en een blazer op een soort schelp zijn dubbel uitgevoerd.

Ik ga hier niet alle rituelen beschrijven. Want ik weet ze niet en heb ook niet alles gezien en begrepen. Beide partijen brengen rituelen in die ze willen doen en er is veel variatie in. Mijn nieuwe vrienden kenden ook lang niet alles maar konden genoeg uitleggen om het enigszins te volgen. Al met al is het een gezellige bedoening waar ook veel gelachen en gepraat wordt.

In de loop van de avond werd me wel duidelijk dat ik een soort extra attractie was. De een na de ander wil met me op de foto en ik hoefde nog net geen handtekeningen uit te delen. Een man mompelde iets in het Hindi wat volgens mijn vertalers ‘the special one’ betekende. Blijkbaar is het niet alleen voor mij bijzonder om hier te zijn. Lijkt me een win-win.