D

Donderdag 11/02

Vandaag niet helemaal lekker wakker geworden. Niets bijzonders, maar kwam erg stroef op gang en zat niet top in mijn vel. Vanmorgen al vroeg spontaan wakker en met een klein groepje geprobeerd een wandeling langs het fantastische meer te maken waar ons hotel aan staat. Dat werd alleen meer een jungletocht, dus dat was niet zo’n succes.

Dan op naar de bosmonniken in de Rock Temple (geen poppodium, maar een echte tempel tussen de rotsen). Krijgen we toch voor de derde keer pech met de bus. Nu een lekke radiateur. Met een paar flessen water aangevuld en toch op tijd voor de rituelen die bij het eten van de Boeddhistische monniken hoort.

Heel bijzonder om mee te maken. Zoals gezegd niet helemaal mijn dag en ik liep dan ook een tikje wazig rond. Als er dan een kleine processie langskomt die je meeneemt naar een kleine ruimte in de rotsen is dat wel heel mooi. We werden heel natuurlijk mee naar binnen genomen en waren direct onderdeel van de rituelen. Dit voelde al snel heel fijn en intiem. Dan lekker geen foto’s maken, maar genieten van het moment. Weer zo’n mooie ervaring hoe hartelijk en open mensen ook kunnen zijn.

Vervolgens kwamen de monniken langs op weg naar de locatie waar gegeten wordt. En yep, ik liep achter de feiten aan en stond volledig op de verkeerde plek voor mooie foto’s. Ook te laat om mee naar binnen te gaan, wat gewoon mocht. Zo’n dag. Het loopt niet, ik voel het moment niet aan, zie het plaatje niet. Jammer, maar die horen er ook bij. Er is nog wel wat bruikbaars uitgekomen, maar niet van harte.

Na deze mooie ervaring rijden we door naar de Vedda’s. De oudste bevolkingsgroep van Sri Lanka en hun aantal neemt snel af. Ze hebben ook een zwakke positie in het land en kunnen niet meer als jager-verzamelaar leven zoals ze gewend waren. Hierdoor hebben ze moeite om rond te komen en gaan ze over tot het geven van ‘voorstellingen’ om te laten zien hoe ze leefden.

Maar eerst gaan we op bezoek bij de chief. Dat is een wat ongemakkelijk maar toch wel bijzonder moment. Hij spreekt geen Engels en wij geen Singalees/Vedda-accent. Onze gids doet zijn best om te vertalen, maar het is wat ongemakkelijk.

Na wat onderhandelen is er een prijs gemaakt waarvoor wij de show gaan zien. Met een aantal mannen lopen we het bos in en daar gaat het dan los. Eerst krijgen we te zien hoe ze vuur maken. Oké, nog wel interessant. Maar dan krijgt het een hoog amateurtoneelgehalte en wordt het best gênant. Zeker als ze tussendoor nog een collecte houden en na afloop met spulletjes komen die we voor veel geld mogen kopen, haak ik wel af.

Helaas is het wel de trieste realiteit dat dit de manier voor ze is om aan geld te komen. Troost me met de gedachte dat we daar dan aan hebben bijgedragen en dat hun volk mogelijk iets langer kan bestaan. Het geeft ons ook de mogelijkheid om nog even in het dorp te kijken. Dat sla ik over, heb niet de beleving dat het voor mij vandaag nog iets oplevert en het voelt voor mij ook even niet goed.

Fotografisch gezien misschien geen topdag, wel weer waardevolle momenten. Morgen nieuwe ronde nieuwe kansen en op weg naar Ella.

2016-02-11_11-50-382016-02-11_12-27-092016-02-11_14-16-50