D

Donderdag 04/02

Vandaag staat gepland als langste reisdag van de hele reis. Dus weer lekker bijtijds op. Van Anuradhapura (istie weer) via Mihintale naar Jaffna. Een afstand van zo’n 200 kilometer. Daar doe je hier toch al snel een uur of 5 over.

In Mihintale eerst naar een heilige plaats op een bergtop. Volgens de beschrijvingen in de reisgids, een klim van 1800 treden. Gaan mijn knie en enkel dat wel halen? Gewoon maar proberen, je kunt altijd terug. Na een eerste rij trappen die goed te doen zijn, komen we op een soort plein/vlakte met een kleine stoepa. Die wordt net met de hand helemaal geschuurd. Mooi om te zien dat ook een monnik meewerkt. Ik vind schuren altijd al monnikenwerk, blijkt dus te kloppen.
Op naar de volgende trap richting de grote stoepa. Het uitzicht moet daar mooi zijn, en tot nu toe ging het prima. Traptreden uitgehakt in een rots zijn niet helemaal wat we gewend zijn, maar goed te doen. Plotseling zijn we boven en blijken we niet verder omhoog te kunnen. ?!? Dit waren toch echt geen 1800 treden, eerder 180. Niet dat het erg is, integendeel, maar wel verrassend.

Dan verder naar Jaffna. Prima stuk om een beetje te dommelen en bij te kletsen. En opeens zijn we bij de Elephant Pass. De overgang naar het schiereiland Jaffna. Tijdens de burgeroorlog is hier veel gevochten. Nu staat er een gedenkmomument voor een Singalese soldaat die dapper zijn leven offerde voor zijn land… Euhm, en die aan de andere kant dan? Die vochten toch ook voor hun land? Erg dubbel en hoe lastig moet dat zijn om in een land te leven waar een burgeroorlog is (geweest).

Vanaf hier zie je duidelijk de littekens van die burgeroorlog. Onwezenlijk dat die pas sinds 2009 officieel is geëindigd. Langs de hele route en in de steden en dorpen zie je regelmatig afgebrande en vernielde gebouwen, of huizen met overduidelijk de kogelgaten nog in de muur. Dan realiseer ik me ook dat mensen van mijn leeftijd hier vanaf hun 10e tot hun 40e in oorlog hebben geleefd. Onwerkelijk om te zien. Zo dichtbij en gelukkig nu ook zo veilig.

Na even ontspannen op onze (weer mooie) kamers, met een klein groepje Jaffna-stad ingelopen. De mensen zijn hier duidelijk anders. Niet alleen qua uiterlijk, maar ze lijken iets terughoudender. Cultuur of het feit dat hier nog bijna geen toeristen komen en wij dus een bezienswaardigheid zijn? Ik weet het niet. Gelukkig zijn ze nog steeds wel vriendelijk en iedereen wil weten waar je vandaan komt. Of ze dan ook weten waar ‘Holland’ ligt… Zo te zien niet.

Jaffna is een redelijk chaotische drukke stad. Zo’n klein groepje werkt dan toch even beter. Veel foto’s kunnen maken met af en toe een echt cadeautje als er net iemand je beeld in komt fietsen als je afdrukt. Thank you sir!
Ook nog iets geoefend met wat meer close foto’s. Een lieve oude vrouw die per sé wilde stoppen om op de foto te gaan. Wat een schat. Die zou je zo adopteren. Voor mij al heel wat om een wildvreemde op de foto te zetten.

2016-02-04_09-53-14 2016-02-04_17-04-07 2016-02-04_17-12-59