E

Eerst nog een update van gisteravond. Ik zou aan het begin van de avond opgehaald worden voor het avondeten bij Debi’s ouders. Dat liep iets anders.

Debi’s vrienden, die overal door het land wonen, kwamen een voor een aan in het hotel. Dus dat liep wat uit. Een van hem wilde graag eerst een lokale specialiteit snacken, dus dat werd het eerste doel. Iedereen lekker uitgelaten dat ze elkaar weer zagen. Lekker kletsen en de verkeerde kant oplopen. Oh, dan gaan we ergens anders heen, nee toch niet. Die andere kant op? Oké. Oh nee hier is het toch niet. Een tuk-tuk dan? Tuurlijk, eentje aanschieten die op een vreselijk druk kruispunt voor het verkeerslicht staat te wachten. Hop, 5 mensen erin en rijden maar. Dat blijft een avontuur op zich. Het verkeer is al bijzonder genoeg, maar in zo’n stuiterende tuk krijg je dat nog ‘iets’ meer mee.

De snack was heerlijk en ze houden aan alle kanten rekening met mijn Europese darmen. Dus ik mag alleen eten als het veilig is.

Daarna met zijn zessen in een auto van het formaat van onze MiTo naar zijn ouders.

Daar weer heerlijk gegeten. Een soort roti-pannenkoekjes met verschillende groentes. Een dagelijks gerecht dat je niet krijgt in een restaurant. Zo realiseer ik me steeds meer dat ik op deze manier een kant van India zie die je als gewone toerist niet ziet. ‘s Avonds op straat rondlopen en eten wat de pot schaft.

Vanmorgen al vroeg op. Ik word om 07:00 verwacht voor een ceremonie. Niet zo best geslapen vannacht maar dat mag de pret niet drukken. Ik mocht van Debi zelfstandig naar hun huis lopen, hij is erg voorzichtig met me.

Dat van 07:00 had geloof ik ook een uurtje later gekund, het hele huis is nog aan het opstaan. Maar ik ben in ieder geval mooi op tijd.

Planning liep een beetje uit, maar terwijl ik wacht komen de fotografen binnen. Mooi moment om even contact te leggen. Omdat ik geen idee heb wat er allemaal gaat gebeuren, is het handig om de fotograaf in de gaten te houden. Die weet wat er komt en waar hij wil staan. Heeft me nu al leuke foto’s opgeleverd.

Het ene ritueel volgt het andere in rap tempo op. Nadat ik even met een priester heb gepraat, die mij terloops zegende, moet ik op een holletje naar buiten. Geen idee waarom, maar iedereen stapt in een auto. Ik dus ook.

We gaan naar een tempel, waar water wordt gezegend om Debi mee te wassen. Hier komen mijn fotografenvrienden al van pas. Officieel mag je niet fotograferen, maar zij wijzen me waar het wel kan.

Terug bij het huis wordt dit water op het dakterras onder een speciaal neergezette pergola geplaatst. Hier wordt Debi eerst met een soort gele klei ingesmeerd en later ritueel gewassen om het huwelijk te zegenen.

Rond het middaguur omgekleed in feestkleding. Het voelt nog wat ongemakkelijk maar het scheelt dat iedereen er zo bijloopt en bevestigd dat ik er goed uitzie. Il geloof ze maar.

Na wat fotosessies met vrienden en familie was het weer eens tijd voor eten. Lunch voor iedereen die dat wil en eigenlijk ook als je dat niet wilt. Kennisgemaakt met mijn reisgenoten voor de trip van straks.

Volgens het plan gaan we om 2 uur weg. Ben benieuwd, ik heb mijn stiptheid al lekker losgelaten. Go with the flow. Iedereen is even vriendelijk en hartelijk en open voor een praatje.

Onderweg naar de bruid en de huwelijksceremonie. Redelijk op tijd vertrokken, begeleid door een drumbandachtige. Die stonden al een groot deel van de dag voor de deur te spelen en liepen nu voor de auto de straat uit. Vrienden dansen vrolijk mee, dus wat doe je dan als huisgast… juist ja.

Er is beeld en geluid van, dat zal ik proberen op Youtube te plaatsen. Houd het er maar op dat het een uniek geluid is.

De eerste 10-20 kilometers zijn interessant te noemen. You only need confidence and a horn. De mooiste uitspraak over rijden in India. Bij een verkeersopstopping wacht je niet achter elkaar maar bij voorkeur naast elkaar. De lijnen op de weg zijn ‘richtlijnen’ en degene die het hardst doorduwt heeft voorrang. Het houd je wel wakker.

Na een uur wordt het rustiger op de weg en kunnen we behoorlijk doorrijden.

Inclusief een pee-stop en een tea-stop doen we er zo’n 4 uur over om bij de bruid aan te komen.

De rest van de avond zal ik morgenochtend proberen samen te vatten. Het is nu 23:45 en de ceremonie en bruiloft zijn net afgelopen. We gaan zo weer aan de 4 uur thuisreis beginnen. Kijk ik naar uit, zo in het donker… chauffeur leek op de heenweg te weten wat hij deed zal dus terug ook wel lukken.

Gelukt, ben veilig in het hotel. Weer een flink aantal verrassende inhaalmanoeuvres meegemaakt maar ben er. Nu alleen deze post plaatsen, douchen en slapen. Vanmorgen om 05:30 opgestaan en het is nu 03:30. Een verslag van vanavond zal tot morgen moeten wachten.

update

Een filmpje van het vertrek bij Debi’s huis.

https://youtu.be/SfdExcIiUqc